.Vertelsel
Ik vertel. Dat vertellen wordt echter netjes afgewogen. Je mag immers
niet teveel en niet te weinig opening laten. Suggestie. Net voldoende
suggestie die jezelf als maker, de toeschouwer en het werk op zich
aanzet, het plaatje af te maken.
Vertellen gaat over een verleden of een toekomst, maar gebeurt nu. Zowel
verleden, heden als toekomst, krijgen daardoor een ruimere invalshoek.
Nu zit het zo dat de toekomst niet bestaat. Slechts hypotheses,
statistieken en twijfelachtige denkbeelden kunnen haar creëren. De
toekomst vervult zich immers elk moment in het heden. Dus is ze altijd
een gedachte die zich concretiseert in het nu. Dit heeft als
gevolg dat we eigenlijk slechts kunnen spreken van een min of meer
correcte (?) herinnering aan een verleden, en het heden. Dat sluit
echter ‘vertellen’ over ‘een’ toekomst niet uit.
...Maar hij staat erop ons een verhaal te vertellen, alleen een anekdote, een onderwerp krijgt van hem de beeldende betekenis die op zich voldoende zou geweest zijn om naar het penseel te grijpen. De dingen die hij ons aanbiedt, wil hij zoveel mogelijk met betekenis laden: aan de plastische betekenis voegt hij een allegorische toe. Toch is er niks willekeurigs in zijn symboliek: de gegevens ervan zijn ontleend aan het dagelijkse leven of zijn de vrucht van een verbeelding die stukjes van de concrete realiteit uitwerkt (...) Als een platonische geest, voor wie de wereld van de eeuwige ideeën nooit veraf is, heeft hij doeken geschapen die er de afspiegeling van zijn.
(uit: Luc en Paul Haesaerts over Gustave van de Woestijne, Sélection décembre 1924)
